و در روايتى از وجود مقدّس نبوّى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمده است كه : حضرتش بين عويمر عجلانى و همسرش طرح لعان فرموده و از آن دو سؤال نكردند كه آيا بيّنه دارند يا همراهشان بيّنه‌اى نيست و نفس عدم پرسش خود دليل است كه وجود و عدم بيّنه هيچكدام نقشى در ثبوت و عدم ثبوت لعان ندارند . قوله : و نسبته الى القول : ضمير مجرورى در [ نسبته ] بمرحوم مصنّف راجعست . قوله : يؤذن بتوقّفه فيه : يعنى توقف مصنّف در اشتراط عدم بيّنه . قوله : و وجهه اصالة عدم الاشتراط : ضمير در [ وجهه ] به توقّف راجعست . قوله : و هو لا يدلّ على نفيه عمّا عداه : ضمير [ هو ] به وقوع حكم مقيّدا به وصف راجع بوده و در [ نفيه ] به حكم راجعست و ضمير در [ عمّا عداه ] به مقيّد به وصف راجعست . قوله : و جاز خروجه مخرج الاغلب : كلمه [ جاز ] يعنى امكن و ضمير در [ خروجه ] به وصف راجع مىباشد . قوله : و قد روى انّ النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله الخ : اينروايت را مرحوم صاحب وسائل در ج 15 ص 589 به اين شرح نقل فرموده : علىّ بن الحسين المرتضى در رساله محكم و متشابه در حالى كه از تفسير نعمانى نقل كرده باسنادش از مولانا امير المؤمنين عليه السّلام قال : انّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم لما رجع من غزاة تبوك قام